Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Τ’ αρχαία αγάλματα

Τ’ αρχαία αγάλματα



Γυναίκα που σου τέλειωσε η ήβη
τ’ αγάλματα να μην τα αποπαίρνεις


Στη μνήμη τους μια αστραπή υπάρχει
ενός θριάμβου μια κραυγή  και μια κορύφωση του πόθου.
Κόρη γυμνή κρατούσανε με χέρια στιβαρά,
την ώρα που για θραύσματα η καταδίκη ήρθε

Και μη θαρρείς ο έρωτας την τέχνη πως την ξέρει.
Μάθε, το κάθε άγαλμα ο πόνος το σμιλεύει
από τα δάκρυα των κατά λάθος εραστών
που δεν περπάτησαν μαζί στο ίδιο μονοπάτι

Τέχνη κι’ ανείπωτη χαρά μπορούν να μοιραστούνε
με αυτον που τ' ανακάλυψε, κομμάτια γύρω σκόρπια
Αρχαιολόγος ή ψαράς που του τυχαν στα δίχτυα
η και αγρότης σκάβοντας τη γη για να καρπίσει

Των κομματιών η ένωση, σωμάτων είναι πόθος
κι’ ο χωρισμός τους άνομο, σκληρού ανθρώπου έργο
Σαν τα κοιτάς τ’ αγάλματα και κείνα σε κοιτάνε
τις μνήμες τους σκαλίζουνε τη λύτρωση να βρούνε

Μην τα περνάς γι’ ασάλευτα, τ’ αγάλματα δεν είναι,
στο φως της ημέρας μόνο ηρεμούν
σαν έρθει σούρουπο τα μέλη τους λυγίζουν,
γλιστρούν στου φεγγαρόφωτου τις σκιές
κι απ' το μουσείο βγαίνουν

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Της ημέρας, επετειακόν



Αφού ακούστε κάλαντα
και πριν να φύγει η μέρα
παραμονή Χριστούγεννα
κοιτάξτε πάρα πέρα
το γιορτινό το νόημα
νομίζω θα το βρείτε
σε όποιου στην ανάγκη του,
του συμπαρασταθείτε
Δώστε του ότι σας ζητά
ένα γλυκό, ένα χάδι
να έχει μια παρηγοριά
το άγιο τούτο βράδυ
αλλιώς μελομακάρονα
και δέντρο φωτισμένο
και γαλοπούλα γεμιστή
και σπίτι στολισμένο
δεν θα ζεστάνουν την καρδιά
κενά δεν θα γεμίσουν
και πίσω απ τα χαμόγελα
την πίκρα τους θ' αφήσουν

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Ηλιόλουστα Χριστούγεννα ;




Γούστο μου και καπέλλο μου
Μια εικόνα...πέντε λέξεις

( και χιλιάδες συναισθήματα )

Χριστούγεννα... ανοιξιάτικα, μας φέρνει ο καιρός
γούστο του και καπέλλο του

Παρά τον φόρτο εργασίας
κυρίως της πνευματικής
επιθυμώ να σχολιάσω
τις εορτές της εποχής

Θα σχολιάσω απ' ότι βλέπω
μεσ' στην δική μου γειτονιά,
ότι νομίζω πως αξίζει 
και μία δεύτερη ματιά

Παντού λαμπάκια στα μπαλκόνια,
στις γλάστρες κόκκινα φυτά,
νοικοκυρές που κάνουν ψώνια,
άντρες που παίζουνε χαρτιά

Του Δήμου κάτι κομπανίες
κόβουν την μπάλλα των παιδιών,
στήνουν τεράστιες εξέδρες
στο μέσον χώρων ανοικτών

σαν λείπουν όλοι από πάνω, 
τις ώρες του μεσημεριού,
ξυλάρμενο πλοίο θυμίζουν
που πλέει στο μέσον του ωκεανού

και γύρω-γύρω στα παγκάκια
χιλιάδες γέροι Αλβανοί
ντόμινο παίζουν και κολτσίνα
σ΄ άδεια κιβώτια από χαρτί

Κοπέλλες σαν τον Αι Βασίλη
προσφέρουνε ζεστό κρασί
μα και μικρά κουραμπιεδάκια
σε όποιον δεν τα αρνηθεί

Μα οι πιο πολλοί τα αποφεύγουν
το βήμα σέρνουν βιαστικά,
τι να σου κάνει ένα γλυκάκι 
όταν γυρνάς απ΄την δουλειά ;

Ετσι ξενέρωτη πλανιέται
η ατμόσφαιρα η γιορτινή,
ίσως να φταίει που δεν χιονίζει
μια άσπρη μέρα να φανεί !

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Ελευθερία η λέξη

Walk along and talk along
and live your lives quite freely...



Οσο κι αν κόβεις τα δεσμά των αλλονών
τόσο καινούργια από παντού θα ξεφυτρώνουν
γιατ' είν' το δέρμα σου που τα αποζητά
κι αντάμα στο σεκόντο η ψυχή σου

Δρόμο πολύ έχεις ακόμα να διαβείς
ν' αποδεχθείς πως πισωγύρισμα δεν έχει
πως λευτεριά είναι μονάχα τα δεσμά
 που θες και που τα βάζεις μοναχός σου

Τότε των άλλων τα δεσμά θ' αφανισθούν
να μετρηθούν με τα δικά σου δεν μπορούνε
ξέρουν καλύτερα τα χούγια της ψυχής σου
και τις γωνιές απ' το κορμί για να δεθούνε

Το βήμα άνοιξε το τέρμα να προλάβεις
και μέχρι τότε οι κακοί μα κι οι καλοί
κάποιες φορές αφέντες θα σου μοιάζουν
Μετά μονάχα εσύ θασαι αφέντης του εαυτού σου

Μονάχα βιάσου κι ειν' πολλοί
που δεν προλάβανε τον ήλιο πριν να δύσει

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Το βάζο



Οταν το τέλος πλησιάζει
αυτό το βάζο πάνω στο σεμέν
ξεσκόνισε το

Κάντο λαμπίκο, καθαρό
να υποδεχθεί τις μνήμες
ναναι καλά χωμένες μέσα του,
σίγουρα ασφαλισμένες,
να μη ξαναγυρίσουν

Κι ύστερα ξεκίνησε
να αφαιρείς απ' το μυαλό 
όποιο γλυκό σου πίκρανε
στο πέρασμα του χρόνου

κι αν κάτι σου απόμεινε
θα πει αυτό αξίζεις



Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Απορία




Ενα κομμάτι ύφασμα

φούξια, μαδημένο
μεσ' στις βελόνες βρέθηκε
του πεύκου νάν' μπλεγμένο

Μήπως αέρας τόφερε
τυχαία, κατά λάθος
ή κάποιο χέρι τόβαλε
σπρωγμένο από το πάθος;

Ισως ποιό είναι το σωστό
να ξέρει κάποιος άλλος
εγώ μόνο που πρόσεξα
του συνδυασμού το κάλλος

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Μια νύχτα




Μετά που αγαπηθήκαμε ξαπλώσαμε να κοιμηθούμε πλάτη με πλάτη, φαίνεται νοσταλγήσαμε λίγο τη μοναξιά μας.
Με το ξημέρωμα άλλαξε πλευρό και ήρεμα άρχισε να μου διηγείται τα όνειρα που είδε με μαλακή φωνή. 
Δεν σάλευαν τα βλέφαρα και ρυθμική η ανάσα.

Τα έλεγε όπως τα είδε, χωρίς να προσπαθεί να τα ωραιοποιήσει ή να τα εξηγήσει.
Τόξερα γιατί μερικά τα είχα δει και γω, συμβαίνει κάποιες φορές να συναντιόμαστε μέσα στα όνειρά μας.

Ακούγοντας παρατηρούσα ... αγαπημένο πρόσωπο, κορμί μεστωμένο, νύχια κοντά.
Με αυτά, έμαθα να δέχομαι και ν' αγαπάω το κάθε τι που μου έβγαζαν.
Από την επιθυμία, ως την αποστροφή.

Δεν υπάρχουν αλήθειες πέρα απ' το χώρο των ονείρων, σκέφτηκα καθώς ο ήλιος σκαρφάλωνε στους λόφους κι η νύχτα υποχωρούσε.

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Της παρέας του ιστολογίου

Ο Τζι εποίησεν, ο Ιατρού εφιλοτέχνησεν, ο Λάμπρος,,, επλήρωσεν !!
Το ιστολόγιον https://sarantakos.wordpress.com/ αιτία και αφορμή και ο οκτάπους κερασάκι στην τούρτα των εδεσμάτων.








Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Η Κοκκινοσκουφίτσα




Οταν το θερινό το πρωινό είναι συννεφιασμένο
αναρωτιέμαι
αν ο μπαμπάς του Κάρλου Μαρξ, ήτανε μαρξιστής...

Οταν γυρίζει ο καιρός, χαλάει ο χαρακτήρας ;
Αραγε το προέβλεψαν αυτό οι αστρολόγοι ;
ή μήπως και τα σύννεφα μπέρδεψαν τον Λεφάκη ;

Κι έριξ' η βάβω τα χαρτιά κι απάντηση δεν πήρε...
δεν είχε ούτε καφέ να πιεί, φλυτζάνι να διαβάσει...
και φόρεσε τη γούνα της, να ξαναγίνει λύκος.

Στο ίδιο το τομάρι

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Ο ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ



( πεπόνι είναι μόνο το αργείτικο ! )



Δεν είναι ποιητής αυτός που γράφει
για όλα όσα τα μέσα του αισθάνονται
δεν είναι ποιητής αυτός που οι σκέψεις
απ' το μυαλό του ως το χέρι κάπου χάνονται

Μον' είναι ποιητής αυτός που ακούει
όσα η μύτη και η γλώσσα του αισθάνονται
μον' είναι ποιητής αυτός που βλέπει
όσα απ' τα μάτια των ανθρώπων σβήνουν, χάνονται

Δεν είναι ποιητής όποιος μιλάει
για τ' άδικο που τη ζωή μας κυβερνάει
δεν είναι ποιητής όποιος παλεύει
ο οίστρος του να μην τον κυριεύει

Μον' είναι ποιητής όποιος γνωρίζει
τις σκέψεις στο χαρτί να κουλαντρίζει
που άλλα να γράφονται και άλλα να ενοούνται
και οι προθέσεις του να μην παρεξηγούνται !

Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Ο έρωτας κι ο πόλεμος

η εικόνα -όπως πάντα- κλεμένη απ' το διαδίκτυο




Την εποχή που υπηρετούσα κληρωτός, σε πόλεμο έλαχα βαρύ μα νικηφόρο.
Εκατακτούσαμε τις πόλεις και τα όρη, μέναν ελεύθερα μονάχα τα νερά.
Μπροστά πηγαίναν οι οβίδες κι οι καπνοί κι ακολουθούσαμε εμείς σε χώμα νικημένο.
Τα σπίτια ξεχαρβάλωτα, τα πάντα αφημένα να περιμένουν ένα χέρι να τα πάρει.
Μεσουρανούσαμε χιλιόμετρα πορεία, το βράδυ όπου κρεβάτι μαλακό ξενοδοχείου
γυρεύαμε να ξαναβρούμε όσον ιδρώτα είχαμε χύσει απ' το πρωί.
Το πλιάτσικο αφημένο ρεσεψιόν, το όπλο πάντοτε κάτω απ' το μαξιλάρι
και να ξαπλώνουμε νωρίς, χωρίς τρομπέτα-σιωπητήριο.
Κάποιες φορές, στου ύπνου τον προθάλαμο, να βλέπω εσένα και ύστερα δυο φώτα. 
Αριστερά μου νάναι το φως του λαμπατέρ και δεξιά μου τ' άλλο το φως, του παραδείσου. 
Και να διστάζω προς τα που να κινηθώ, για αρετή μάλλον μου μοιάζαν όλα τούτα.
Σαν το κουνούπι που το έλκει η μυρουδιά, έτσι ξεκίνησα για να σε συναντήσω.
Μ' έπνιγε η ζέστη πούβγαινε από τα δύο τα φώτα και πισωγύρισα
Κι όσο ξεμάκραινα από σε, τόσο να βγάζει η μύτη μου αίμα της αμαρτίας,
Η άγνοια, η άγνοια, όλα τα αθωώνει.
Σκοτώνεται ο έρωτας, μα και αυτός σκοτώνει

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Ελαφρά τη καρδία...




Το φόρεμα με τις καρδούλες
που δεν το φόρεσες για με 
τόβαζες μόνο για τους άλλους
στα πάρτυ και τα σουαρέ

κι άφηνες πάντα μια καρδούλα
σε όποιον χόρευες μαζί
να σε θυμάται οπτασία
όταν ξυπνάει το πρωί


Εγώ σου ζήτησα την άλλη
στο στήθος, την αληθινή 
δεν φανταζόμουν πως την είχες
για πάντα βάλει φυλακή.

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Αυτοβιογραφικόν

 Κρέων      
Περί του Ανακρέοντα λυπάμαι, δεν κατέχω
αλλά πατέρα και υιόν Κρέοντα σκέτο έχω
Δεν κάνω για ιστορικός ούτε για αρχαιολόγος
το τι αξίζει ο καθείς σε με δεν πέφτει λόγος
κι αν το κρασί είναι να πιω χωρίς το μεζεδάκι
δεν κατεβαίνει πιο πολύ από ένα ποτηράκι
αν όμως έχω δίπλα μου γυναίκα που γουστάρω
ή πέντε φίλους γκαρδιακούς μαζί τους να παρλάρω
τότε ανοιχτή η κάνουλα ας μένει στο βαρέλι
και θα γλεντήσω και θα πιώ κι ας γίνει ό,τι θέλει

τέτοια στιχάκια έφιαχνε μου λεν' ο Ανακρέων
όταν μεθούσε κι έγραφε γονυπετής και κλαίων

 Ανακρέων


Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

Η εκδρομή



Η βάρκα μας άφησε στο ακατοίκητο νησάκι με το ερημοκλήσι. Είχαμε να ξοφλήσουμε όσα χρωστάγαμε στον έρωτά μας. Δεν κοιταζόμασταν στα μάτια ούτε πλέκαμε τα χέρια. Είμασταν αμίλητοι. Είδαμε το μπλέ της θάλασσας, το άσπρο της εκκλησιάς το μωβ της ανεμώνας τόσο έντονα σαν να τα βλέπαμε πρώτη φορά, ακούσαμε το κύμα κι αφουγκραστήκαμε το σκάψιμο  που κάνανε αθέατα κουνέλια. Φάγαμε από μια αχιβάδα και ήρθαμε πιο κοντά λες και γυρίσαμε τον χρόνο πίσω. Νοιώσαμε υπέροχα που όλη η ομορφιά ήταν μαζεμένη σε λίγα τετραγωνικά.
Μετά ο νους μας γύρισε στη δουλειά, στην πόλη. Χάθηκε η λάμψη των χρωμάτων κι ένα διερχόμενο ελικόπτερο συνέθλιψε τους ανεπαίσθητους ήχους του νησιού. 
Κάλυψε ένα μέρος του κορμιού της να μην την δει ο πιλότος. 
Τα μάτια μας γέμισαν εικόνες καθημερινότητας και το νησί με μισερωμένους, προβληματικούς, ανέραστους ανθρώπους, φρικιά. Δεν είχαμε που να σταθούμε να μην κολλήσουμε. Αυτή άναψε ένα τσιγάρο. Αμέσως όλα τα φρικιά κάνανε κάποια βήματα πίσω, το κάπνισμα βλάπτει στην υγεία, ως γνωστόν. Είχαμε χώρο να ανασάνουμε.
Αναπολούσαμε τις στιγμές που αρπαγμένοι στην παγίδα του χρόνου περάσαμε. Σαν βγήκαμε από την παγίδα νομίζαμε πως αυτό έγινε τον προηγούμενο αιώνα. Ολα ξανάρχισαν να παίρνουν τα φυσικά τους χρώματα. Τα φρικιά άρχισαν να υποχωρούν στο χώμα απ' όπου βγήκαν μέχρι που χάθηκαν. Το υπέδαφος ανήκε στα κουνέλια ξανά. Σαν μια βαριά κουρτίνα, ένα μαύρο σύννεφο σκίασε για λίγο τα πάντα, Οταν πέρασε νοιώσαμε ξαναγεννημένοι αλλά όχι νέοι, μεσήλικες.
Μετά ήρθε ο βαρκάρης και ξανα μπήκαμε στην βάρκα. 
Ενα ψάρι πήδησε για λίγο έξω απ' το νερό.

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

Loucy in the ΣΚΑΕΙ with diamonds

 η φωτό από το γουγγλ ως συνήθως

Εδώ και μήνες κάμποσους
δεν μούρχεται να γράψω
και με στιχάκια τσίλικα
τ' αστέρια μου ν' ανάψω
στον ουρανό της ποίησης 
όπου μας περιβάλλει
εκθέτοντας ό,τι τρελλό
μούρχεται στο κεφάλι

Να φταίει που μεγάλωσα 
και ίσως σοβαρεύω
μα και τον κάθε διάολο
έπαψα να γυρεύω
ή μήπως και με έπιασε
της κριτικής τρομάρα
και ό,τι γράφω το περνώ 
από ψιλή κρησάρα ;

Πως να μαντέψω ο φτωχός
ο ποιητής δεν ξέρει
αν θάναι ή όχι αρεστό
το έργο που προσφέρει
μόνο αν είν' κομματικός
ή κάποιας κλίκας μέλος
δεν θα δεχθει των κριτικών
το δηλητηριώδες βέλος

Ενω ο Μπογδάνος φερ'ειπείν
δικά του σαν διαβάζει
με ύφος διανοούμενου
που τίποτε δεν σκιάζει 
σαν κάνει λάθος σοβαρό
ανασηκώνει ώμους
και λέει πως η πέννα του
ανοίγει νέους δρόμους


Γι αυτό σου λέω φίλε μου
γράφε σαν τον Μπογδάνο
να λέει η κάθε παλαβή
" το νόημα δεν πιάνω,
δεν ξέρω ποιό είν' το σωστό
και ποιό είναι το λάθος
αλλά διακρίνω φοβερό 
στο γράψιμό του, πάθος ! "

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Για σώπα κι άκου



Για σώπα κι άκου

Τι να ξέρεις από - όσα νοιώθω
αν ο πόνος νικάει τον πόθο
τουρτουρίζω, είναι  μουσκίδι τα ρούχα
κι αν στεγνώξουν θα μείνει το κρύο -οπού'χα

Μ' ανθοστόλιστη βάρκα θα φύγω
δεν θα κλάψω για σένα ούτε λίγο

Το γιατί το ρωτάω κάθε ώρα
είμαι εντάξει μαζί σου και τώρα
τη ζωή μου τζογάρω τα βράδια
κι όμως λειώνω στα δικά σου τα χάδια

( Tremo, tremo forte fra le tue carezze )



  ( E statte zitta )

Για σώπα κι άκου

Πόσα είδα στον κόσμο δεν ξέρεις
ούτε πόση ομορφιά μου προσφέρεις
που αυτή με αγάπη δεν μοιάζει
το δικό μου μπουκάλι αδειάζει
κι έχω μάθει καλά τόσα χρόνια
τι να κάνω κάτω από τα σεντόνια

Τ' αεράκι την βάρκα σηκώνει
φεύγω μα δεν θα είσαι πια μόνη

ελεύθερη, έμμετρη μετάφραση στον ρυθμό του από το Statte zitta



Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

'Οαρ

Η λέξη είναι γένους θηλυκού

ὣς καὶ ἐγὼ πολλὰς μὲν ἀΰπνους νύκτας ἴαυον, 
ἤματα δ᾽ αἱματόεντα διέπρησσον πολεμίζων
ἀνδράσι μαρνάμενος ὀάρων ἕνεκα σφετεράων.
( Ιλ. Ι 325-7 )


         Όαρ

Στ' αρχαία κείμενα
σε τραγωδίες ή στην θεία Ιλιάδα
μια λέξη άγνωστη αν βρεις
στα λεξικά μην τρέξεις να την μάθεις
τον νου σου άσε λεύτερο να πλανηθεί
να βρει πως με τις άλλες λέξεις συνταιριάζει

Κι άμα τα καταφέρεις
τότε το νόημα σοφά ν' αποδεχτείς
χωρίς το πως και το γιατί να ψάξεις
όπως με της γυναίκας την ψυχή, 
που πάντα σου διαφεύγει
αλλά γαλήνη κι ηδονή απ' το κορμί της παίρνεις

κι εγώ πολλές αγρύπνησα νυκτιές και τες ημέρες
περνούσα αιματοστάλακτες μ’ εχθρούς ανδρειωμένους
μαχόμενος, εξ αφορμής των γυναικών τους μόνον.

(μετάφρ. Ιακ. Πολυλά )