Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Πεζοποίηση- το διαφαινόμενο τέλος της ποίησης

Ενα πεζό κομμάτι μπορεί με λίγο κτένισμα σαν ποίημα να προβάλλει...




        Το διαφαινόμενο τέλος της ποίησης


Μέχρι τα τώρα οι ποιητές τον κόσμο οδηγούσαν
απ' τον σοφό τον Ομηρο, τον παιχνιδιάρη Βιάσα 
δίναν ντορό στο πόπολο, του χάραζαν πορεία  
μεσα στις μάχες που έψελναν, αιώνες σαν κυλούσαν.

Με ποιητές αντρώθηκε και μένα η γενιά μου 

παλιούς και νέους που έδιναν απλόχερα τα φώτα 
δεν είχαμε όμως πόλεμο στη πράξη να τα δούμε
κι έτσι εξεχαστήκαμε ράθυμοι στην ειρήνη. 

Ξεχάσαμε να μάθουμε ποιήματα στα παιδιά μας
λόγια σοφά που χάραζαν δρόμους μεσ' στην καρδιά τους
μονάχα πλαίηστέισιον τους δώσαμε και τουίτερ
και τερατώδεις ήρωες που όλα τα μπορούσαν.

Α, ο καιρός των ποιητών παρήλθε και παρήλθε

τόπος δεν έμεινε γι αυτούς, φοβάμαι πια, για πάντα.

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Νοέμβρης του 73, Πατησίων και Στουρνάρη

Επί τη τεσσαρακοστή επετείω και μια που ο καθένας ό,τι θυμάται χαίρεται, μια σχετική αναδημοσίευση :

 
Καμιά τριανταριά χρόνια πιο πίσω

Στο στήθος μου η καρδιά δεν ησυχάζει
πάντα ανήσυχη κτυπά
κι’ η μοναξιά σαν την τρομάζει
πίσω στο παρελθόν κοιτά

Σήμερα μούφερε
στη μνήμη μια κυρία
μία κυρία
από τα παλιά

Μου θύμισε τα χρόνια του εβδομήντα
φούστα κοντή κι οξυζενέ μαλλί
το μέρος δεν θυμάμαι που σε είδα
θυμάμαι μόνο ήτανε γιορτή

Θυμάμαι, τέτοια μάτια δεν ξεχνιούνται
βαμμένα με το μπλε του ουρανού
αιώνια σου ορκίστηκα την πίστη
μα δεν θυμάμαι πότε, ούτε που


Μετά κάτι μου είπες, κάτι σου είπα
. που να θυμάμαι τι έγινε μετά
ναι, ήτανε τα χρόνια του εβδομήντα
και τ’ όνομά σου ήταν λευτεριά

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Χαμοπάσα


Η κατολίσθηση

Στον κακοτράχαλο γκρεμό που λένε Χαμοπάσα
χρονιές πολλές παλεύανε να ενώσουν
του δρόμου τις δυο άκριες η μόμα κι οι φαντάροι
με δυναμίτες σπάζοντας τους βράχους σε κομμάτια.

Οι πέτρες κατρακύλαγαν στο επικλινές τοπίο
 και πέφτανε στην θάλασσα με κλάπανο κι αφρό
κι ύστερα διακρινότουσαν, άσπρες μεσ' στο  γαλάζιο
σαν νάτανε ερείπια αρχαϊκού ναού.
Τέλος στοές στεριώσανε, σίδερο και τσιμέντο
για να περνάν τα οχήματα, σαν πόθος στις καρδιές.

Μέρα καλή περάσαμε σε τούτη τη Σελήνη
και νύχτα αλησμόνητη με απόλυτη σιωπή
ακούγοντας τον πιο μικρό τον ήχο που γεννιόταν
όταν την πέτρα σπρώχναμε στην άκρη  του γκρεμού.
Σαν ριζικό ασταμάτητη έφερνε χίλιες βόλτες
χαλίκια παρασέρνοντας μέχρι να φτάσει κάτω
και να φανεί ο πίδακας που' φιαχνε στο νερό.
Υστερα περιμέναμε, ένα, δυο, τρεις αιώνες
μέχρι να φτάσει ο θόρυβος επάνω στον γκρεμό.
Τότε με γέλια και φιλιά, σαν τα μικρά παιδάκια
εψάχναμε ψηλαφητά να βγάλουμε άλλη πέτρα
από το χώμα το σκληρό οπού ήτανε θαμένη
αχόρταγοι για θέαμα, για ήχο, για φιλί.

Οταν οι πέτρες σώθηκαν και στέρεψε το γέλιο
με βάρος στο υπογάστριο κι έρωτα στη ψυχή
στις Χαμοπάσας τους γκρεμούς
δυο ριζικά ενώσαμε
σαν η στοά τους δρόμους.

Κι ήταν η θάλασσα γιαλί, η ατμόσφαιρα καθάρια
τη νύχτα η αγάπη σου, έναστρος ουρανός
κι ένα πουλί, κορυδαλλός, γλυκά να σιγοψέλνει
αντίλαλος τα λόγια σου, που μούλεγες στ΄αυτί