Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Τσιγγάνικη ψυχή ( one more cup of coffee )


Τσιγγάνικη ψυχή

Μιά ελεύθερη απόδοση "κτισμένη" πάνω στην μελωδία του One more cup of coffee ( Bob Dylan )
εδώ τραγουδισμένο από κάποιον θαυμαστή του Ντυλαν, μια που η εταιρία του έχει απαγορεύσει την αναδημοσίευση των τραγουδιών του


Διαμάντια ειν΄τα μάτια σου
Σαν λάμπουν στο σκοτάδι
Το σώμα σου είναι όμορφο
Και τα μαλλιά σου χάδι
Μα δε σε νοιώθω δίπλα μου
Να γλυκοανασαίνεις
Στ’ αστέρια και τον ωκεανό
Μόνη σου ξαποσταίνεις

Δος μου το φιλί του χωρισμού
Τον καφέ του αποχαιρετισμού
Φεύγω, πάω αλλού

Εχεις βελούδινη φωνή
Γράμματα δεν γνωρίζεις
Τα βλέπεις όλα στα χαρτιά
Σα’να’ναι αληθινά
Ξέρεις να δίνεις το κορμί
Χωρίς να σε αγγίζουν
Ξέρεις να παίρνεις ηδονή
Και του άλλου τη ψυχή

Δος μου το φιλί του χωρισμού
Τον καφέ του αποχαιρετισμού
Φεύγω, πάω αλλού

Απ’το πατέρα σου έμαθες
Να κυβερνάς τους άλλους
Να ξεγελάς τους γύρω σου
Με ψίχουλα χαράς
Στη κοινωνία απόβλητη,
Παράνομη γυρίζεις
Αποζητάς εκδίκηση
Σ’ αυτόν που αγαπάς

Δος μου το φιλί του χωρισμού
Τον καφέ του αποχαιρετισμού
Φεύγω, πάω αλλού

Μανος Χατζηδάκις


Ο κύκλος του C.N.S


1
Με πνίγει ετούτ’ η θάλασσα
Που τόσο αγάπησα
Με πνίγει το τραγούδι της
Με πνίγει η ερημιά της

Κι’ είναι στα δάκτυλα ρυθμός
Ενας ατέλειωτος καϋμός
 Η ανάμνησή Του

Κι’είναι Θεός
Κι’είναι Χριστός
Κι’ειναι καραβοκύρης
Ο φίλος μου που μ’ άφησε
Κληρονομιά Εσένα

2
Ο αφέντης έφυγε πρωΐ
Σκύλος τα μεσάνυχτα
Κι’ ως τη χαραυγή

Κάθε καράβι σμίγει το βυθό
Σφυρίζει τα μεσάνυχτα
Φωνάζει το Χριστό

Εγώ φοβάμαι τη σιωπή
Πληγώνω τα μεσάνυχτα
Κι’ ακούγεται η κραυγή

3
Μιά θλιμένη αρχόντισσα
Ειν’ η Παναγιά μου
Που κεντάει τριαντάφυλλα
Πανω στη καρδιά μου

Στα μαλιά της μπλέκονται
Δυό μικρά πουλιά
Που τη νύχτα γίνονται
Αστρα και φιλιά

Φίλησε με, αρχόντισσα
Εισ’ η Παναγιά μου
Κέντησε τριαντάφυλλα
Πάνω στη καρδιά μου


4
Στην αποβάθρα
Με περιμένει
Ενας σταυρός

Δεν ειν’ δικός μου
Δεν ειν δικός σου
Μον’ ειν του φίλου πούφυγε
Για τον επάνω κόσμο

Κι’ αν σμίξουν τ’ άστρα μας
Θέλω με τη σιωπή
Που σμίγω τη μορφή σου

Στην αποβάθρα
Με περιμένει
Ενας καϋμός

Δεν ειν’ δικός μου
Δεν ειν δικός σου
Μον’ ειν του φίλου πούφυγε
Δίχως να μας μιλήσει

Κι’ αν σμίξουν τ’ άστρα μας
Θέλω με τη σιωπή
Που σμίγω τη μορφή σου


5
Θα περιμένω
Σε παραλία ερημική
Τ’ άγριο κύμα να μου φέρει
Τη ματιά σου

Κι’ ότι μου φέρει θ’ αγαπώ
Γιατί θάναι δικό σου
Είτε πετράδι είτε φιλί
Η τ’όνειρό σου

 6
Θα περιμένω
Από το βράδυ  ως το πρωΐ
Ως να γενώ
Εγώ
Μιά παραλία ερημική
Να σε καλωσορίσει


7
Εγώ είμαι ένα σύννεφο
κι’ εσύ ένας καϋμός

Αχ το παιδί μου χάθηκε
Καβάλα στ’ άλογο
Σφυρίζοντας λυπητερό σκοπό

Εγώ είμαι ένα σύννεφο
κι’ εσύ ένας καϋμός

Η μάνα του τον στόλισε
Μ’ ανθό της πικροδάφνης
Κι’ ο Χάροντας τον πότισε
Κρασί της λησμονιάς

Εγώ είμαι ένα σύννεφο
κι’ εσύ ένας καϋμός

Αχ το παιδί μου χάθηκε
Καβάλα στ’ άλογο
Σφυρίζοντας λυπητερό σκοπό

Εγώ είμαι ένα σύννεφο
κι’ εσύ ένας καϋμός

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Αριστοφάνους Ορνιθες, έμμετρη μετάφραση


ISBN 978-96092589-1-3 
στροφή και αντιστροφή μετά το πρώτο "στάσιμο"
στίχοι 737 - 800

Μούσα του δάσους όμορφη, εγώ θάρθω μαζί σου
μέχρι και στις βουνοκορφές ν’ ακούω τη φωνή σου
να δω τον τραγοπόδαρο, τον ιερό τον Πάνα
σεμνούς χορούς να εκτελεί για τη βουνίσια μάνα
όπως αλλιώς αποκαλούν την φρυγική Κυβέλη.
Ο Φρύνιχος σα μέλισσα, της έκλεβε το μέλι,
στους στίχους του το έβαζε κι’ έφιαχνε τραγωδία
και πρόστιμο επλήρωνε γιά τα «κακά οικεία»
Οποιος  γουστάρει θεατής, ας έλθει εδώ μαζί μας
και τις συνήθειες να δεί που’ χουμε στη ζωή μας.
Ο,τι γιά σας είναι ντροπή, εδώ είναι σωστό
να δέρνεις τον πατέρα σου ; μας  είναι αρεστό.
Αν απ΄τη φυλακή το σκας κι’ είσαι σημαδεμένος
σαν τη λιβαδοπέρδικα θα είσαι τιμημένος,
η σκούφια σου άμα κρατά και είσαι απ’ τη Φρυγία
σαν σπίνο θα σου φέρονται μέσα στη κομπανία.
Αν δούλος, την καταγωγή έχεις απ ‘τη Καρία
φιάξε καινούργιους συγγενείς μέσα στη κοινωνία
κι’ αν τέλος κάποιος από σας έχει μικρό πουλί
Πέρδικα τον φωνάζουμε, σε μας δεν ειν’ ντροπή

Τέτοια τραγούδια έψελναν, εκεί μακριά στη Θράκη
οι κύκνοι όταν κάθονταν στου ποταμού την άκρη.
Κι’ από τον Εβρο η φωνή, έφτασε στον αιθέρα
ετρόμαξαν στον Ολυμπο κι’ ακόμα παραπέρα.
Οι Μούσες το αλλάξανε το κάνανε τραγούδι.
Καλύτερα αντί θεός νάσαι ξεπεταρούδι.
Αν θεατή, είχες φτερά, μακριά γιά να πετάξεις
τη μίζερη ζωούλα σου να ημπορείς ν’ αλλάξεις
σιγά μη μου καθόσουνα να δεις τις τραγωδίες
του Σοφοκλή και άλλωνε χαζούλες ιστορίες.
Μακριά μας θα ταξίδευες, κάπου να ησυχάσεις
όταν σε σφίγγει η κοιλιά, ελεύθερα να κλάσεις,
να επισκεφθείς την όμορφη, τη σύζυγο του φίλου
όσο αυτός σχολίαζε τα έργα του Αισχύλου,
εις της βουλής την αγορά όλο το μεσημέρι
τη συντροφό του  τρυφερά θα χάϊδευες  στα μέρη
που όλοι τα λεν’ απόκρυφα, γιατί πουλάκια μπαίνουν
κι’ εννέα μήνες έπειτα, γερά μωράκια βγαίνουν
Βλέπεις πόσα θα έκανες, φτερά νάχες μονάχα ;
Θεοί είναι οι καλύτεροι ή τα πουλάκια τάχα ;
Ο Διειτρέφης βάζοντας κλαδιά από λυγαριά
που όλοι τα περάσανε πως ήτανε φτερά
την αρχηγίαν έλαβεν σαν ιππαλεκτρυών
κοινώς αλογοκόκορας, ηγέτης των στρατών

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Διάλογοι θαλασσινοί


.
sketchbook  της Sarah Gillard
Διάλογοι θαλασσινοί
( CENTO )
Αυτό το είδος μου θυμίζει κοσμική γιορτή, του Κηλαηδόνη πάρτυ 

.
- Με πνίγει τούτη η θάλασσα που τόσο αγάπησα
Η τόσο από την ηδονή δοκιμασμένη
Περασμένες μου αγάπες, όνειρα που σβήσανε
Και χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους σε πελαγίσιους τάφους

Κάτι αναζητούσανε στην σπηλιά την ανατολική 


- Των αθανάτων καίαμεν εξαίσιες εκατόμβες
Ιδέ τα φωσφορίζοντα των ουρανών πελάγη
Μα εσένα μιά παράξενη ζαλάδα σε κινεί
Μη κλαις το μαράζι, μάθε φυλακτό να μη κρεμάς

Μιά στιγμή θα συγκατατεθεί ο καιρός


Το cento είναι μια συρραφή στίχων από διαφορετικούς ποιητές
Κάθε στίχος ανήκει στον αντίστοιχο ποιητή

1. Μάνος Χατζηδάκις, ο κύκλος του C.N.S.
2. K. Καβάφης, μέρες του 1901
3. Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, περασμένες μου αγάπες
4. Γ. Σεφέρης, επιφάνια
5. Nikareti, το σπήλαιον
6. Ιακ. Πολυλάς, Ιλιάδα
7. Γ. Σουρής, ο Φασουλής Φιλόσοφος
8. Νικος Καββαδίας, το πούσι
9. Νίκος Γκάτσος, άσπρη μέρα
10. Οδ. Ελύτης, το μονόγραμμα