Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Ρίμες




Κανόνας

Τη ρίμα θέλει τέχνη να την πας
πανεύκολα απ΄τα χέρια σου γλυστράει
αν σαν ηνίοχος τις λέξεις δεν κρατάς
γι΄αλλού κινάς κι΄αλλού η ρίμα θα σε πάει



Πικρα

Φίλτατε...


Αυτό το τηλεγράφημα
Στα χέρια σου σαν φτάσει
Κι’ είναι νωρίς τ’ απόγευμα
Λιγάκι πριν βραδιάσει
Να θυμηθείς στις γλάστρες σου
Λίγο νερό να ρίξεις,
Δυό ρίζες δενδρολίβανο
Να τις κορφολογήσεις

Σαν το διαβάζεις, ξάπλωσε
Με το χαρτί στο χέρι
Μπορει στο τηλεγράφημα
Να κρύβεται χουνέρι
Μπορεί και νά’ναι γιά καλό
Ποιός τάχατες να ξέρει ;
Να λέει πως ο φίλος σου
Ακρας υγιείας χαίρει


Αλλά - στο φέρνω μαλακά -
Την σήμερον ημέρα
Παν’ τα τηλεγραφήματα...
Τα φαξ τα κάναν πέρα




Πως στιχουργώ






διαβάζω/μελετώ καλά τα σφάγια της θυσίας
εις τον βωμόν της ποίησης, μα και της εκκλησίας
τα εντόσθια παρατηρώ τι τάχα προφητεύουν
κι' απέ τη κάνω γρήγορά πρίν χερουβειμ κατέβουν


Είναι


Ειν΄ ένα τραίνο γρήγορο
σκίζει τη νύχτα τη βροχή
με τα φανάρια μάτια να δακρύζουν

ειν’ μιάς γυναίκας το κορμί
που το νοστάλγησα πολύ
χέρια ανίκανα ν’ αγγίζουν


ειναι μιάς κοπελιάς ψυχή
μαχαίρι στρίβει στη πληγή
σύριγγα μεσ’ στη φλέβα

είναι μιά σκάλα τ’ ουρανού
σ’ ένα αστέρι οδηγεί
ανήμπορη ανέβα


ειναι το δύσβατο σκαλί
χωρίζει σώμα απ’τη ψυχή
περίσσεψε το πάθος

ειναι που έννιωσα πρωΐ
σαν ξαναμπήκα στη ζωή
πως γύρισα ήταν λάθος



Εξάρχεια 2008
Το τέλος των ευτυχισμένων ονείρων


Νομίζω, όπως τάφερε ο χρόνος
καλύτερα από ποίημα η σιωπή

Μα αν ήταν το δικό του, όμως ;
Λάθος πιστεύει ότι δεν θα του συμβεί

Θάρθει στιγμή που στ' όνειρό του θα συμβαίνει
που δεν θα ξέρει το καλό και το κακό
τα πάντα στα όνειρά του θα υπομένει
αφού δεν έκανε στο ξύπνιο το σωστό

Κι' αν στη ζωή ο θάνατος του ήταν ένας
στα όνειρά του θάναι καθημερινός
σαν ταυτισμένος με παιδί των Εξαρχείων
και χτυπημένος θα’ ναι κι’ο δικός του ο γιός

Σάββατο, 02 Μαΐου 2009

Στον C. P. Cavafy, ελεγεία (*)


(*) ελεγεία, θρηνητικόν άσμα (από το λεξικό του Μανόλη Τριανταφυλλίδη)

Τώρα πως μου την βάρεσε
να γράψω ελεγεία ;
Βαρέθηκα του καθενός
την πάσα μαλακία

Περνούσε μία γκόμενα
μπροστά απ’ τους κηφήνες
και το μαλλί της άστραφτε
στου ήλιου τις ακτίνες

Το ψάχναν οι αργόσχολοι
τα βάφει, δεν τα βάφει
και ζήτησαν απάντηση
στην τέχνη του Καβάφη

Αν ήξερε ο ποιητής
το τι θ’ ακολουθούσε
όταν γραμμένα ποιήματα
σε φέϊγ βολάν πετούσε (*)
ίσως και να μη διάλεγε
απ’ όλη τη δουλειά του
τα ποιήματα που η παρακμή
ήταν η αναφορά του

διότι και άλλα έγραψε
περί των Ταραντίνων (**)
που όμως τ’ αποκήρυξε
ατέλειες διακρίνων

Είναι συχνό στους ποιητές
ενώ άλλα εννοούνε
με άλλα οι αναγνώστες τους
να ενθουσιασθούνε

Αλλά που να το φαντασθεί
πως ό,τι τον πονούσε
και ν’ αποφύγει ήθελε
ο κόσμος θα εξυμνούσε.

Προσπάθησε με λάθη του
τον δρόμο να τους δείξει
άρχισε να παραποιεί
την σύνταξη, την στίξη

μα εκστασιασμένοι αδιαφορούν
για τις ασυνταξίες,
αυξήσεις στην προστακτική
κι’ άλλες ατασθαλίες

και επιμένουν τραγικά
οι βάρβαροι να έρθουν
χωρίς την παρουσία τους
καθόλου δεν αντέχουν

Αχ και να ζούσες βρε Σουρή
τι υλικό θα είχες
το’ξερες πως δεν κρύβονται
οι έρωτες κι’ οι βήχες…


(*) Οντως ο Καβάφης αντέγραφε με το καλλιτεχνικό του γράψιμο τα ποιήματά του σε κόλλες χαρτί τις οποίες και εμοίραζε σε γνωστούς και αγνώστους
(**) Οι Ταραντίνοι είναι το πρώτον του ποίημα τα αντίγραφα του οποίου ζήτησε πίσω από τους παραλήπτες των όταν αποφάσισε να το αποσύρει

Αναγκαία σημείωση

Η λέξη ελεγεία πρέπει να είναι ικανή να σας πείσει ώστε να στραφεί η προσοχή σας σ' αυτούς που θέλω να κατακρίνω.

Το ποίημα δεν σατιρίζει παρ΄όλη την ελαφρότητα των τριών πρώτων στροφών. Το ποίημα φαντάζεται την απελπισία του ποιητή αν έβλεπε πόσοι τον "αναλύουν" κατά βούληση, πολλές φορές με φοβερές πατάτες στηριζόμενοι στο ότι το όνομα "πουλάει" και δημοσιεύοντας τα ποιήματα που ο ίδιος είχε αποκυρήξει. Πιστεύω ότι αν ζούσε θα τους το απαγόρευε όπως έκανε ο Χατζηδάκις με την μουσική του. Σαν αντίδραση τον φαντάζομαι να "μειώνει" την αξία των ποιημάτων του για να γλυτώσει από τους αναλυτές του, που στο όνομά του γράφουν στην κυριολεξία ότι θέλουν και δεν σέβονται την επιθυμία και την επιλογή του ποιητή γιά το έργο του αλλά κάνουν τους τάχα "ενημερωμένους" γιά "όλο" το έργο του Καβάφη.
Δεν είμαι θαυμαστής του Καβάφη περισσότερο ίσως επηρεασμένος από τις πατάτες που έχω ακούσει από διάφορους "κριτικούς ποίησης" εκμεταλλευόμενους το γεγονός ότι πουλάει.

Ο Σουρής φυσικά θα σατίριζε αυτά τα λαμόγια και όχι τον ποιητή (ο βήχας "θυμίζει" και απορία, δηλαδή οι αναλυτές του τον "λάτρευαν" αλλά δεν τον καταλάβαιναν)

Πιθανόν να είναι κακό ή δυσνόητο ποίημα, πάντως δεν γράφτηκε σαν ειρωνικό προς τον Καβάφη.


Κυριακή, 20 Μαΐου 2007


Απελπις Προσπάθεια



Θέλει προσπάθεια να μη προσπαθήσεις, απλά τις περισσότερες φορές δεν το συνειδητοποιείς

Εξύπνησα ένα πρωΐ όπως συνήθως πτώμα
Γυρνώ και λέω μέσα μου «Τι προσπαθείς ακόμα ;»
Αμέσως αποφάσισα τίποτα να μη κάνω
Να μείνω μόνο ξαπλωτός στο καναπέ επάνω


Γι' αυτά που σου χρειάζονται πρέπει να προσπαθήσεις
Αυτά που θέλεις δυστυχώς ποτέ δεν θ' αποκτήσεις
Μόνο στιγμές τα χάρηκες και ίσως τα χαρείς
Μα δεν τα κάνεις κτήμα σου όσο κι' αν προσπαθείς

Κοίτα τι σου χρειάζεται και με αυτό βολέψου
Πως θα τη βγάλεις καθαρή, αυτό μονάχα σκέψου
Αυτό που θέλεις έρχεται σα δεν το περιμένεις
Δεν εξαρτάται από σε, όσο κι' αν επιμένεις

Γιά ό,τι σου χρειάζεται μόνο να ενδιαφερθείς
Όσα αντιβαίνουν το σκοπό να τα περιφρονείς
Να μην ακούς τους θόρυβους, μη βλέπεις, μη μυρίζεις
Το φαγητό του γείτονα, πρόσκληση μην ελπίζεις

Ούτε ραδιόφωνο ν' ακούς, φυλλάδες μη διαβάζεις
Ούτε μέσα στα όνειρα γιά άλλα να τυρβάζεις
Τον εαυτό μου πίεσα όλα αυτά να κάνω
Το βράδυ από τη κούραση, νόμιζα θα πεθάνω.


Πρωτοδημοσίευθηκε στο www.logokipos.gr την 18-03-07

1 comments:




the_return είπε...
Ανακουφιστικό μέσα στο χαρωπό-θλιμμένο κυνισμό του...

Σάββατο, 01 Νοεμβρίου 2008


1η του Νοέμβρη

Ω, η λιακάδα σήμερον του Νοεμβρίου πρώτη
μήνυμα φέρνει της χαράς απ' τ' ουρανού τα ύψη
κι' εσύ, βρε περιστέρα μου τα παραθύρια κλείνεις
τράβηξες τις κουρτίνες σου και μένεις με την θλίψη

Κι αν γκρίζα έχεις τα μαλλιά
και ντεμοντέ φουστάνι
στο λέω εγώ, στην ποίηση
καμμία δεν σε φτάνει
Μην την καρδούλα σου χαλάς
μη μένεις μουτρωμένη
ο πρίγκηψ του παραμυθιού
πάντα σε περιμένει

Νοέμβρης μήνας είν' αυτός
και σύννεφα θα φέρει
θα φέρει και μια ανάμνηση
από το καλοκαίρι
Νοέμβρης μήνας ειν' αυτός
ένας πριν απ' το τέλος
ποτέ σου μην περιφρονείς
του έρωτα το βέλος

Γιατί Δεκέμβρης θε να' ρθεί κι' ο χρόνος θα τελειώσει
θα σκοτεινιάσει ο ουρανός, κακία μην προσάψεις
τα σύνεφα θα φέρουνε μουντή μονοχρωμία
μα αφού δεν θα' χεις πιά μαλλιά, τι χρώμα να τα βάψεις ;

2 comments:




the passenger είπε...
χε, άσχετο με το ποστ, μπήκα κατά λάθος σε έναν άλλο gpoint από τουρκία!!!! πλέον μαθαίνεις και την εκτός Lifo γειτονιά μου (μεταξύ μας πάντα βέβαια).....



Ηξερα έναν gpoint από Ιταλία (γι' αυτό έγινα gpoint'sbreeze εδώ). Τα κακά του...επαγγέλματος !

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2008


Ο θάνατος του Δον Ζουάν στα 82 του


Αφιερώνεται στους αυτόχειρες δανειολήπτες των τραπεζών.
Σε όσους το βλέπουν ερωτικά διευκρινίζω ότι
82,11 = 69 + 19 % Φ.Π.Α.


Ολα κι’ όλα καταρρέουν
Με θόρυβο αναίτιο
Στη θλιβερή επέτειο
Τα όνειρα επιπλέουν

Δύσκολη πλέον η ζωή
Στο καθημερινό της
- προέχει η σεμνότης -
Επιθυμιά κρυφή

Η γενετήσια ορμή
Μπλεγμένη στα δεσμά της
Από τη μιά προστάτης
Στην άλλη μιά ξανθή

Ηταν όλα ξεχασμένα
Σιωπηλά και μακρινά
Στρώση κερί να τα κρατά
Καλά ταριχευμένα

Μα θα σηκώσεις το κερί
Το μαύρο σα σεντόνι
Που όλα τα πλακώνει
Θα δεις αυτοστιγμί

Τη σπίθα όπου λαχταράς
Προς γυναικών την άγρα
Θα πάρεις ένα βιάγκρα
- τους όρκους σου πατάς -

Τώρα ξανανιωμένος
- ω της χημείας θαύμα -
Επούλωσες το τραύμα
Μα είσαι χρεωμένος

Οτι απ’ τη φύση κλέψεις
Πρέπει να το πληρώσεις
Και τη ζωή θα δώσεις
Το χρέος να επιστρέψεις