Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Πεζά ποιήματα



-->
Παρηχήσεις, τι-χι

Όπως γελούν οι Αγγλοι, tee- hee


.

Τείχη είναι τ'αφτιά των τριγύρων μας


Τύχη είναι τα κρυφά προσόντα μας


Τοίχοι είναι τα πλαϊνά των πλοίων μας



πρωτοδημοσιεύθηκε στο logokipos.gr τον Μάϊο του 2008 και σχολιάσθηκε :

Re: Τι,χι (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από Nikareti (aftokaitoallo@gmail.com) στις Δευτέρα, Μάιος 19 @ 05:54:58 EDT
(Πληροφορίες Χρήστη | Journal)
το Τι,χι από το tee hee το γελάκι των ξένων;


[ Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Τι,χι (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Δευτέρα, Μάιος 19 @ 06:31:12 EDT
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Το "τι, χι" και το "παρήχηση" (μουσικά το φάλτσο) είναι πολυεπίπεδα. Διαλ(ι)έχτε !


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]


Re: Τι,χι (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από tsiailisworld στις Δευτέρα, Μάιος 19 @ 06:59:59 EDT
(Πληροφορίες Χρήστη )
"τοίχοι είναι των πλοίων μας τα πλαϊνά" ακούγεται πιο σωστό, για να δημιουργήσει το χιαστί ρυθμό, αφού μεταφυσικά παίζεις με το χιαστό περίπλοκο της θεωρίας του κενού (νομος των συμπτώσεων)
Από τα ποιήματα που μου αρέσουν και ποτέ δεν ξεχνάω... Εύγε


[ Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Τι,χι (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Δευτέρα, Μάιος 19 @ 17:08:33 EDT
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Δεν είναι άσχημη η ιδέα σου. Προτίμησα να έχουν ίδια αρχή και τέλος σαν να πέφτει η ίδια εικόνα στα "φρουτάκια" (με αναλογία 3 στα 5).


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]











© ΛΟΓΟΚΗΠΟΣ 2006, 2007, 2008 ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ powered by PHP-Nuke Free Software




















Othello

Και είπεν ο Δεισιδαίμονας στην Κασσιανή :
Το προπατορικό βαρύ
σ'όσους δεν τ' αποκόβουν
και τη συγχώρηση ζητούν
έξω απ' την αφεντιά τους










Περίπατος

......"ποιητής"......ποιητής......άλλος ποιητής......

Πίσω από τον Ερωτα
Βαθιά μέσα στο δάσος
Είναι τα μάτια
Της αθώας νύχτας

Νύχτα είναι μιά κατάσταση στη Γη, της αιώνιας μέρας στο Διάστημα.




2 comments:







Βασίλης είπε...


Σαν το σκοτάδι της νυχτιάς των αμαθιών σου οι κόρες κρυψώνα είναι του έρωτα στις πιο δύσκολες ώρες






gpoint'sbreeze είπε...


Αψογος πάντα., βρίσκεις απόκριση


Ατενίζοντας από τους Δελφούς
Στη μνήμη ενός υπέροχου ανθρώπου που ζούσε στους Δελφούς...




Στις Φαιδριάδες
αυτοχαράσσονται
οι γραφές

Της Κασταλίας
λάλον Σου, το άλαλον

Πράσινη κι΄ασημιά
η πεδιάδα Σου
σαν ήβη απλώνει

Ο κόλπος Σου
Κρισσαίος
πίνακα μοιάζει

Ο αετός, μαύρο σημάδι
τα νέφη
στον ορίζοντα
απωθεί



Ομορφιά
Τότε ο γέρος ψαράς μου είπε :
"Εχεις δει ξιφιόπουλο να κάνει το γύρω της βάρκας σου και μετά να πηδά έξω απ΄το νερό 50 μέτρα πιο πέρα ; ασ' τους να λένε γιά δελφίνια. Γιά μιά στιγμή σκέφτηκα το καμάκι και μετά κοκκίνησα απ΄τη ντροπή.
Ξέρεις καμμιά γυναίκα ξιφιόπουλο ;"


Δεν μίλησα.



Εσπερινός ή όρθρος ;
Μιά προσευχή στον άνθρωπο



Η ψυχή
εξερχομένη του σώματος
πνεύμα γίγνεται

Σώμα άνευ ψυχής
αφρικανικά καφούρ
κάφρος αποδιδόμενον

Εκαστον σώμα και μία ψυχή
Ως κόρην οφθαλμού θεράπευσον

Μη την εξέλθεις

Εξελθε

της συλλογικής ευθύνης.



Νυφιάτικο παζάρι



Κοπέλλα στα 28 της.
Επαρχία με κομπιούτερ και τιβί.
Γραφείο συνοικεσίων.
Η Λεμονιά, η προξενήτρα.
.

Το μεσημέρι, μόνη σα διαβείς
λιθόστρωτο δρομάκι
γόβα στιλέττο και μαλλί κοντό
και φούστα, στο σωστό το μάκρος

σώμα περισπωμένη
στη μέση δαχτυλίδι,
το ρολογάκι στο δεξί
μα τα καπούλια μόστρα

φρύδια βγαλμένα ελάχιστα
-σαν τις ματιές στους άντρες-
κολιέ να κρύβει το αδιάντροπον
της του λαιμού γυμνότητος

τα σκουλαρίκια απαραίτητον
σήμα κατατεθέν
προικός τε και προσόντων,
τόννοι το κοκκινάδι

στήθια μαξιλαράκια
και το μυαλό κι' αυτό ενισχυμένο
από της θειάς τις συμβουλές,
γυαλιά σοφιστικέ

βήμα κοντό
της ασταθούς
ισορροπίας προϊόν
ποιόν δεν θα συγκινήσεις, τσούπρα΄μ ;



Εγώ ποτέ χατήρι δεν σου χάλασα
Μιά εικόνα από το Mr Tambourine Man του Bob Dylan


Ναι !
να σε χαρώ να χορεύεις
κάτω απ' το στολισμένο με διαμάντια ουρανό
με το’ να χέρι ψηλά να κυματίζει
ελεύθερο
ακολουθόντας την αχνή κορμοστασιά σου.
συνέχεια της θάλασσας που σβήνεται
μ' άμμο του τσίρκου

αντί για παραλία
κι' εγώ μεσ' στην αρένα του
Θεατής
σαν τους πολλούς
μ' όλη τη μοίρα και τις μνήμες μου
βαθιά χωμένες
στον ωκεανό της ύπαρξής σου
ψάχνω
τη μέρα που θα ξεχάσω τ' αύριο
για πάντα
κεί που ο ουρανός
στο ίδιο χρώμα σμίγει
με τη θάλασσα



Συγγ. Σημ. Είναι το πρώτο ποίημα που έγραψα...




Πέμπτη, 09 Αυγούστου 2007


Θερινό θέρετρο

"Περιμένοντας την παρέα, ένα βράδυ, όπως όλα τα βράδυα, στα "καθώς πρέπει" μαγαζιά.


Ανταύγειες φώτων στο νερό
χορεύουν
μεσ' στις ρυτίδες που τ' αεράκι δημιουργεί.

Αλλες ρυτίδες, της χαράς
στην επιφάνεια.
Χωρίς τη πατίνα του χρόνου στο δέρμα.
ή της κακίας στη ψυχή.

Χωρίς φεγγάρι πιό καλά.

Σιγά-σιγά η νύχτα ξεκινά.
Στον κρυφό φωτισμό στούς φοίνικες.
Το χρήμα όλα τα σκεπάζει.

Πουλιών ανάσες
με θροΐσματα φύλλων ανακατεύονται.
Πριν τα καλύψει η μουσική

Σ' ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα
στο κλαμπ της παραλίας
Μαλακή μουσική, τόνα τσιγάρο πάνω στ' άλλο
Διακοπές.

Διακοπές ;

Φοράς παπούτσια του χειμώνα
τώρα που βραδυάζει στις δέκα.
Πόσο άσχημα φαίνονται.
Ισως κι' άχαρα.
Η θέα του γυμνού ποδιού
έχει μιά χάρη
που τη ξεχνάμε το χειμώνα.
Σαγιονάρες.
Σίγουρα τα χειμερινά παπούτσια σου,
σου φάνηκαν σαν ξένα.
Ρωτάς τον ιδιοκτήτη τους
κι' είσαι εσύ.

Αρχίζει η διασκέδαση.
Σα να μεθάς με κόκα-κόλα λάϊτ...

Κυριακή 11 Γενάρη 2009


Επί τω νέω έτει


Φοβαμαι


Την καινούργια δεκαετία που πλησιάζει

Γυροβολιά στον χρόνο μου θυμίζει,

λίκνισμα σιγαλό σε ακρογιάλι της ζωής

και παντοδύναμη του θάνατου η θάλασσα



Μη μ’ ακουμπάς δυστυχισμένη

Με το δεξί σου χέρι το αδέξιο


Φοβάμαι

Τις νύχτες που θ’ απλώνονται παντού

Τα πρωϊνά του Απρίλη θα προλάβω ;

Το ιερό το βρέφος το βλέπω ασπρομάλλικο

Τις καθημερινές μικροεκπλήξεις δεν τις θέλω,

το αλατοπίπερο της κάποτε ζωής μου



Φοβάμαι

Τις κουβέντες τις ελαφρές που μου ξεφεύγουνε

ίσως και τα αυτιά μου

Σαν να μην θέλουνε ν’ ακούσουν άλλο πιά


Φοβάμαι

τα μεγάλα πνεύματα που συνάντησα,

πως δεν θα βρώ ποτέ την ζωγραφιά που ψάχνω




Φοβάμαι πλέον τόσο,

τις λάμψεις στην καρδιά και στις ορμόνες.

Θα καλωσόριζα την κάθε σπίθα μόνο


Ακόμα και την λάθος"


Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008


Κινηματογράφος


(αλήθειες στο σκοτάδι)

Την τελευταία φορά που πήγα σινεμά
χάϊδευα τα μαλλιά σου
Μάζεψες πέντε γράμματα
απ' τα πολλά των υποτίτλων
μιά λέξη γιά να φτιάξεις
α-γ-α-π-η

Ποτέ σου δεν την ένοιωσες αλλιώς