Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

Γαρδένια και αζαλέα

Πέμπτη 6 Μαρτίου   2014


Γαρδένια και αζαλέα

“Ω, μιας βραδυάς ανάμνηση
μια σκέψη φευγαλέα ”
έσκυψε η γαρδένια
κι είπε στην αζαλέα
“αν στο χαρτί αποτυπωθεί
στο βίδδεο (*) αν την γράψεις
μπορεί να σου ξανάρχεται
και δεν θα την ξεχάσεις”


“Μαζί σου πάντα συμφωνώ”
είπε η αζαλέα
“τα έγραψα στο κινητό
και τάχω για παρέα ”

(*) τα δύο δέλτα προφέρονται "d"

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

Επταεθνής κερατοξοΐα

 (αναδημοσίευση από το παλιό μου μπλογκ )

Επταεθνής κερατοξοΐα

Μεταμοντέρνα απεικόνιση της Ηρας


Επταεθνής κερατοξοΐα

Μετά την μονομαχία Μενέλαου και Αλέξανδρου (Πάρι) οι Αχαιοί θεωρούν νικητή τον Μενέλαο και οι Τρώες τον αγώνα ισόπαλο. Επακολουθεί ανακωχή ώσπου να λυθεί το ζήτημα...

Από έξη διαφορετικές φυλές
όλες ασπιδοφόρες
που’ρθαν πέρα απ’ τον Αίσωπο
στα πεδινά της Τροίας
να πολεμήσουν Αχαιούς
βαστούσε η σκούφια,
μα η λαλιά
σε όλους ήταν ίδια.

Την είχε εμπνεύσει η θεά
που πόλεμο ποθούσε
των Τρώων την καταστροφή
και των Ελλήνων δόξα
το μήλο σαν αρνήθηκε
o Πάρις να της δώσει

Ολοι μαζί του μίλαγαν
και θάρρος του εμφυσούσαν
να ρίξει βέλος στον εχθρό
στου Μενελάου το στήθος
που μόνος του βρισκότανε
απέναντι στους Τρώες.

«Κι αν σπάσεις την ανακωχή,
πόλεμος δεν θα γίνει
αν ο ξανθός Μενέλαος
νεκρός κείται στο χώμα
γιατί δεν θάχει νόημα
να πάρουν την Ελένη»

Κι’ ο Πάνδαρος εθάρρησε
πικρό βέλος να ρίξει,
βέλος που ’ταν πρωτάρικο
και καλοδουλεμένο
και στολισμένο με φτερά
μαύρα σαν του θανάτου

Το τόξο τότε έστησε
που’ ταν δημιούργημά τους
από τραγίσια κέρατα
μεγάλα και κυρτά
μέχρι δεκάξη σπιθαμές
ήταν το άνοιγμά τους

Μέρες πολλές τα λείαιναν
αυτός και οι βοηθοί του
από έξη σύμμαχες φυλές
της ξακουστής της Τροίας,
κερατοξόοι όλοι τους
και φίλοι του Πανδάρου

μέχρι να γίνουν λυγερά
και καλοδουλεμένα
τις βάσεις τότε ένωσαν
με κύλινδρο χρυσό
και στις δυο άκριες πέρασαν 
την τανυστή χορδή.

Τείχος οι ασπίδες φιάξανε
κι ο Πάνδαρος στο κέντρο
τοξεύει τον Μενέλαο
καλά προφυλαγμένος.

Φεύγει το βέλος με ορμή
καταμεσίς τον βρίσκει
Μα θες η Τύχη ή η θεά
που Αθηνά την λένε
το βελος το οδήγησε
στης δίπλες που’ χε η ζώνη.

Την φόρα του μετρίασε,
μικρή πληγή ανοίγει
Αποχωρεί ο Μενέλαος
και γιατρειά γυρεύει
στα χέρια του Μαχάονα
του Ασκληπιού τον γόνο

Αποχωρεί κι’ ο Πάνδαρος
με τους κερατοξόους
Στην μάχη δεν κατάφερε
πλήγμα θανατηφόρο

4 σχόλια:

Meropi είπε...
Πολύ ενδιαφέρουσα η μεταμοντέρνα απεικόνιση της Ήρας!!!!
gpoint'sbreeze είπε...
Ξέρεις, η Ηρα, η Αθηνά ακόμα κι'΄η Αφροδίτη ήταν πολύ πιο πολεμικές θεές από τον ανεκδιήγητο Αρη !
Ανώνυμος είπε...
Καλησπέρα σας, καλό χειμώνα σας, καλό πρωτάθλημα, νίκη στην ομάδα σας στις 4 οκτώβρη και πάντα εμπνεύσεις... :)


YΓ: Το βρακί στη φωτογραφία μου τα χαλάει όλα. Πολύ μεγάλο βρε παιδί μου... πολύ μεγάλο :))
gpoint'sbreeze είπε...
Καλημερούδια αλωνισμένη φορβάς !
Του χειμώνος προηγείται το ευθυνόπωρον, όπως και αι εκλογές προβλέπουσιν, το οποίον σας αντεύχομαι να είναι άριστον...
Οσον για την 4ην Οκτωβρίου..σημασία έχει η συμμετοχή, ο πρωταθλητισμός δεν είναι αυτοσκοπός.

Υ.Γ. Το εσώρρουχον επέβαλεν η περί των ασέμνων επιτροπή φωτοκρισίας !

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

Οι έρωτες μιας ζωής...

αφιερωμένο σ' όλους τους παλιούς μου έρωτες

Ο καλός μας έρωτας
μ' όσα είχε πάθει
είχε ένα φούσκωμα
μέσα στο στομάχι

Ο καλός μας έρωτας
έψαχνε την ώρα,
ήτανε για χέσιμο
κάποια χρόνια τώρα

Ο παλιός μας έρωτας
με τα βάσανά του
ο καλός μας έρωτας
ήταν του θανάτου

Ο καλός μας έρωτας 
έγειρε στην μπάντα
μια σκατούλα άφησε

κι έφυγε για πάντα.




Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019

Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία

Χρονάκια τόσα κάθε μέρα μεσ’ στο στέκι αυτό
σαν καπέλλο κρεμασμένο πάντα δίπλα στο παλτό
με ανθρώπους που μαζί τους ήπιαμε ένα κρασί
κι άλλους πίσω απ’ την οθόνη, με την άγνωστη μορφή
ιστορίες να διηγούνται ζωντανές και παραμύθια
αναλύσεις, εξετάσεις, πόρισμα και επιμύθια
Κουβεντούλα όλη μέρα πως μας ήρθε η λέξη αυτή
και προβλέψεις απ’ τον Λάμπρο για τον γάμμα τον πι-πί (*)
Πόσες φορές μία χρονιά μας ήρθε και μας έφυγε ;
Πόσες φορές μέσα απ’ τα χέρια η ευκαιρία ξέφυγε ;
Πόσοι φύγανε για πάντα ή απ’ το στέκι αυτό χαθήκαν
όταν σ’ ένα σταυροδρόμι άλλη στράτα πορευτήκαν ;
Κάθε μέρα συζητάμε μεσα στην καλή χαρά
μα ο χρόνος σαν κυλάει πίσω δεν ξαναγυρνά
κι αν στον νου μας είναι πάντα η αιώνια νεότης
να μας μείνει δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότης
(*) ΓΠΠ = Τρίτος παγκόσμιος πόλεμος ( οσονούπω, οσονούπω…. )

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2019

Κυβέλη, γαλλιστί Cybele (si belle)



Από τα βάθη της Ασίας
σε φέρανε, ξένη θεά
σε λάτρευαν μετά μανίας
και στα κρυφά και φανερά

Μαζί με τ' άλλα θαύματά σου
την τέχνη, την μαγειρική
έφερες με τα φαγητά σου
σ' αυτή την γη την πατρική

και οι αιώνια πιστοί σου
σε κατσαρόλα και ταψί
τα φαγητά της συνταγής σου
τα συνοδεύαν με ρακί

γιατί από τα αρχαία χρόνια
και άνθρωποι μα και οι θεοί
δεν ξεκινούσανε το γεύμα
άμα δεν κάνανε σπονδή

κι όταν οι πάντες ευωχούσαν
- η γεύση εξαιρετική -
πάντα εσένανε υμνούσαν
για την κουζίνα την καλή

Περνάνε γρήγορα τα χρόνια
και όπως λέει η ιστορία
σήμερα σε λατρεύουν μόνο
 στου ΑηΓιώργη την πλατεία !

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

10 χρόνια μετά...

Πριν δέκα χρόνια γράφτηκε
να μείνει ιστορικό
και να που αποδείχθηκε
λίαν προφητικό

ο χαρακτήρας δύσκολα
αλλάζει και το χούι
το λέγαν πάντα οι παλιοί
 αλλά ποιός τους ακούει !

ΤΕΤΆΡΤΗ, 27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2008

Η μικρά απομεμακρυσμένη (εις τον Νότο) ποιήτρια

.
Σχολιασμός της επικαιρότητας

Τις τελευταίες μέρες πολλοί πολίτες (κι' εγώ) ταλαιπωρήθηκαν από γρίππη. Ταλαιπωρείται όμως και η χώρα από το πρόβλημα της ονομασίας της Π.Γ.Δ.Μ.
Παρατηρώντας ότι η Ελλάδα δεν έχει προτείνει συγκεκριμμένο όνομα αλλά κάτι συγκεχυμένες απόψεις περί γεωγραφικής και εθνολογικής Μακεδονίας απέναντι σε εξ ίσου συγκεχυμένες απόψεις των Ευρωπαίων περί του αυτού θέματος, κατέληξα ότι το όλον θέμα θυμίζει κριτική ποίησης όπου ο καθένας βλέπει ότι θέλει (ή τον συμφέρει) να δει.
Και φυσικά η Ελλάδα παλεύει γιά το δικό της δίκαιο μέσα στην Ε.Ε.

Αλληγορικά και έμμετρα

Η μικρά απομεμακρυσμένη (εις τον Νότον ) ποιήτρια


Το χαλεπόν των ημερών
Νομίζω πως παρήλθε
Της γρίππης ο κακός ιός
Ηλθ’ είδε και απήλθε

Μικρή ζημιά μου έκανε
Στων στίχων την πλοκή
Και πήγε νοτιώτερα
Εις την Ανταρκτική


Οπου υπάρχει μιά μικρά
Ποιήτρια αραγμένη
Και στιχουργεί ανελλιπώς
Το Νόμπελ περιμένει

Γράφει ποιήματα πολλά
Γιά μύγδαλα και φλούδες
Και εύχεται οι ελπίδες της
Δεν θάναι πάντα φρούδες

Το χέρι της σαν κουραστεί
Και διάλειμα βιώνει
Μπροστά εις τον καθρέπτη της
Με πάθος σημειώνει
- Ναι, είμαι η καλύτερη
Εις την Ανταρκτική
Στις άλλες χώρες με κτυπά
Η κούφια κριτική

«Το μέτρο κάπου χάνει εδώ»
«Σου φεύγει ο ρυθμός»
« Η λέξη ειν’ αδόκιμη»
- Αχ θεέ μου, τι καϋμός

Να μη καταλαβαίνουνε
Της ποιητρίας οίστρο,
Όποιος αέρας κι’ αν φυσά
Εγώ τον λέω μαΐστρο

Τι θέλουν το συντακτικό
Και η γραμματική
Εις της ποιήτριας μπροστά
Την φοβερή ορμή ;

Ω, κοινωνία άδικη
Συνθλίβεις τα όνειρά μου
Ζηλεύουνε οι κριτικοί
Τ’ αριστουργήματά μου

Ποιητικώς είν’ άσχετοι
Δεν παίρνουνε χαμπάρι
Της ποίησής μου τον ειρμό
Που ο διάολος να τους πάρει

Αντί να υποδέχονται
Μετά βαΐων, κρίνων
Τα ποιήματά μου θεωρούν
Αντάξια πιγκουΐνων

Μα τούτο είναι άδικο
Αμέσως καταγγέλλω
Οπου σταθώ κι’ όπου βρεθώ
Ποιήματα ν’ απαγγέλλω

Σαν τον Ορφέα γύρω μου
Μαζεύονται με χάρη
Φάλαινα, ρέγγα κι’ αετός
Θαλάσσιο λιοντάρι

Φώκια, αρκούδα πολική
Και άλλα ζωντανά
Σαν μαγεμένα κάθονται
Κι’ ακούν προσεκτικά

Διότι ουδόλως υστερούν
Καλού αισθητηρίου
Τα ζώα και τα πετεινά
Του νότιου ημισφαιρίου

Ούτε τα ψάρια υστερούν
Οπου φωνή δεν έχουν
Ν’ ακούνε και της κριτικής
Την τέχνη την κατέχουν
 .

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Η Σαπφώ και ο Σουρής


Δεν ξέρω αν όντως η Σαπφώ έγραφε ποιηματάκια
γλυκό όταν έπινε κρασί, ανάσκελα στα τζάκια
και μασουλώντας σέλινο μ' ανάλατα στραγάλια.
Μισόλογα έχουν οι πηγές, το νόημά τους, χάλια


ούτε και νοιάζομαι πολύ να ψάξω την αλήθεια
αν όπως λένε της Σαπφώς πεσμένα ήταν τα στήθια
ή μήπως είναι της Σαπφούς η γενική ; δεν ξέρω,
μ' απασχολεί τόσο πολύ...φοβάμαι, υποφέρω

Μ' αρέσει η σκέψη να πετά ελεύθερη, με χάρη
σαν να'τανε χρυσόμυγα δεμένη απ 'το ποδάρι
αυτό το έγραψε ο Σουρής-κανείς δεν αμφιβάλλει-
σαν είχε μείνει άναυδος από μιανής τα κάλλη

Και τ' άλλο πούγραψε ο Σουρής, πολύ συχνά θυμάμαι
καμιά φορά βραδυάτικα, την ώρα που κοιμάμαι
για εκείνη την ποιήτρια που έμεινε αμανάτι
σαν στο χαρτί της έγραψε "δυο δάχτυλα και κάτι"