Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Απορία




Ενα κομμάτι ύφασμα

φούξια, μαδημένο
μεσ' στις βελόνες βρέθηκε
του πεύκου νάν' μπλεγμένο

Μήπως αέρας τόφερε
τυχαία, κατά λάθος
ή κάποιο χέρι τόβαλε
σπρωγμένο από το πάθος;

Ισως ποιό είναι το σωστό
να ξέρει κάποιος άλλος
εγώ μόνο που πρόσεξα
του συνδυασμού το κάλλος

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Μια νύχτα




Μετά που αγαπηθήκαμε ξαπλώσαμε να κοιμηθούμε πλάτη με πλάτη, φαίνεται νοσταλγήσαμε λίγο τη μοναξιά μας.
Με το ξημέρωμα άλλαξε πλευρό και ήρεμα άρχισε να μου διηγείται τα όνειρα που είδε με μαλακή φωνή. 
Δεν σάλευαν τα βλέφαρα και ρυθμική η ανάσα.

Τα έλεγε όπως τα είδε, χωρίς να προσπαθεί να τα ωραιοποιήσει ή να τα εξηγήσει.
Τόξερα γιατί μερικά τα είχα δει και γω, συμβαίνει κάποιες φορές να συναντιόμαστε μέσα στα όνειρά μας.

Ακούγοντας παρατηρούσα ... αγαπημένο πρόσωπο, κορμί μεστωμένο, νύχια κοντά.
Με αυτά, έμαθα να δέχομαι και ν' αγαπάω το κάθε τι που μου έβγαζαν.
Από την επιθυμία, ως την αποστροφή.

Δεν υπάρχουν αλήθειες πέρα απ' το χώρο των ονείρων, σκέφτηκα καθώς ο ήλιος σκαρφάλωνε στους λόφους κι η νύχτα υποχωρούσε.

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Της παρέας του ιστολογίου

Ο Τζι εποίησεν, ο Ιατρού εφιλοτέχνησεν, ο Λάμπρος,,, επλήρωσεν !!
Το ιστολόγιον https://sarantakos.wordpress.com/ αιτία και αφορμή και ο οκτάπους κερασάκι στην τούρτα των εδεσμάτων.








Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Η Κοκκινοσκουφίτσα




Οταν το θερινό το πρωινό είναι συννεφιασμένο
αναρωτιέμαι
αν ο μπαμπάς του Κάρλου Μαρξ, ήτανε μαρξιστής...

Οταν γυρίζει ο καιρός, χαλάει ο χαρακτήρας ;
Αραγε το προέβλεψαν αυτό οι αστρολόγοι ;
ή μήπως και τα σύννεφα μπέρδεψαν τον Λεφάκη ;

Κι έριξ' η βάβω τα χαρτιά κι απάντηση δεν πήρε...
δεν είχε ούτε καφέ να πιεί, φλυτζάνι να διαβάσει...
και φόρεσε τη γούνα της, να ξαναγίνει λύκος.

Στο ίδιο το τομάρι

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Ο ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ



( πεπόνι είναι μόνο το αργείτικο ! )



Δεν είναι ποιητής αυτός που γράφει
για όλα όσα τα μέσα του αισθάνονται
δεν είναι ποιητής αυτός που οι σκέψεις
απ' το μυαλό του ως το χέρι κάπου χάνονται

Μον' είναι ποιητής αυτός που ακούει
όσα η μύτη και η γλώσσα του αισθάνονται
μον' είναι ποιητής αυτός που βλέπει
όσα απ' τα μάτια των ανθρώπων σβήνουν, χάνονται

Δεν είναι ποιητής όποιος μιλάει
για τ' άδικο που τη ζωή μας κυβερνάει
δεν είναι ποιητής όποιος παλεύει
ο οίστρος του να μην τον κυριεύει

Μον' είναι ποιητής όποιος γνωρίζει
τις σκέψεις στο χαρτί να κουλαντρίζει
που άλλα να γράφονται και άλλα να ενοούνται
και οι προθέσεις του να μην παρεξηγούνται !

Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Ο έρωτας κι ο πόλεμος

η εικόνα -όπως πάντα- κλεμένη απ' το διαδίκτυο




Την εποχή που υπηρετούσα κληρωτός, σε πόλεμο έλαχα βαρύ μα νικηφόρο.
Εκατακτούσαμε τις πόλεις και τα όρη, μέναν ελεύθερα μονάχα τα νερά.
Μπροστά πηγαίναν οι οβίδες κι οι καπνοί κι ακολουθούσαμε εμείς σε χώμα νικημένο.
Τα σπίτια ξεχαρβάλωτα, τα πάντα αφημένα να περιμένουν ένα χέρι να τα πάρει.
Μεσουρανούσαμε χιλιόμετρα πορεία, το βράδυ όπου κρεβάτι μαλακό ξενοδοχείου
γυρεύαμε να ξαναβρούμε όσον ιδρώτα είχαμε χύσει απ' το πρωί.
Το πλιάτσικο αφημένο ρεσεψιόν, το όπλο πάντοτε κάτω απ' το μαξιλάρι
και να ξαπλώνουμε νωρίς, χωρίς τρομπέτα-σιωπητήριο.
Κάποιες φορές, στου ύπνου τον προθάλαμο, να βλέπω εσένα και ύστερα δυο φώτα. 
Αριστερά μου νάναι το φως του λαμπατέρ και δεξιά μου τ' άλλο το φως, του παραδείσου. 
Και να διστάζω προς τα που να κινηθώ, για αρετή μάλλον μου μοιάζαν όλα τούτα.
Σαν το κουνούπι που το έλκει η μυρουδιά, έτσι ξεκίνησα για να σε συναντήσω.
Μ' έπνιγε η ζέστη πούβγαινε από τα δύο τα φώτα και πισωγύρισα
Κι όσο ξεμάκραινα από σε, τόσο να βγάζει η μύτη μου αίμα της αμαρτίας,
Η άγνοια, η άγνοια, όλα τα αθωώνει.
Σκοτώνεται ο έρωτας, μα και αυτός σκοτώνει

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Ελαφρά τη καρδία...




Το φόρεμα με τις καρδούλες
που δεν το φόρεσες για με 
τόβαζες μόνο για τους άλλους
στα πάρτυ και τα σουαρέ

κι άφηνες πάντα μια καρδούλα
σε όποιον χόρευες μαζί
να σε θυμάται οπτασία
όταν ξυπνάει το πρωί


Εγώ σου ζήτησα την άλλη
στο στήθος, την αληθινή 
δεν φανταζόμουν πως την είχες
για πάντα βάλει φυλακή.