Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Είμαστε για τα μπάζα...



Τώρα που πέρασε η εθνοσωτήριος
και ο καιρός είναι μυστήριος
-παρ΄ότι Απρίλιος γεμάτος-
του βαρελιού χάθηκε ο πάτος,
ό,τι κι αν κάνουμε, στο βρόντο
κανένας δεν μας κάνει σκόντο
και το μνημόνιο επιμένει
μέτρα λιτότητας κραδαίνει
να κλείσουν θέλει οι ταβέρνες
νερό να πίνουμε από στέρνες
μονάχα φόρους να πληρώνουμε
και στην τιβί να ξεφαντώνουμε
αφού κι η βόλτα στο Γαλάτσι
δεν γίνεται χωρίς χαράτσι.


Κι εμείς, εμείς, εμείς
οι μπονβιβέρ μιας εποχής
όπου το γλέντι ήταν συνήθεια
σκληρά το νοιώθουμε, αλήθεια
πως όλοι θέλουν να μας σώσουν
χωρίς δεκάρα να πληρώσουν,
περνάν καλά όσοι έχουν φράγκα
και για τους άλλους η μαρμάγκα
γιατί όπως τάφερε ο καιρός
ψάλτης δεξής ή αριστερός
το ίδιο απολυτίκιο ψέλνει
και στον βυθό μας παρασέρνει.

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Εντελώς πρόχειρα...



Μου λείπει η δισεβδομαδιαία άνοιξη, τι μια φορά τον χρόνο είναι λίγο.
Τα καλοκαίρια μας μικρά κι απόμακρα, ατέλειωτοι οι χειμώνες. 

Και τα φθινόπωρα να λαγοκοιμόμαστε από την αγωνία της έλευσης του κρύου...ζωή μας στα χαμένα.
Μόνο την άνοιξη την ζούμε τη ζωή μας, ας ήταν δυο φορές κάθε βδομάδα, αν όχι όλες τις βδομάδες, μερικές.




Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Η απουσία

                                                                  πίνακας του Γ. Ρόρρη


Λατρεύω την απουσία σου.
Με τρελλαίνει η αναμονή για νάρθεις
Χαϊδεύει τις καμπύλες σου, χτενίζει τα μαλιά σου, μεγαλώνει τα στήθια σου
Διάλογοι ατελείωτοι βγαίνουν απ' το μυαλό μου.
Ύστερα έρχεσαι εσύ
Με το βαμμένο το μαλλί, τα πένθιμα τα νύχια, το στήθος το πεσμένο
Και περιορίζομαι στη γεύση τη γλυκειά του στήθους σου, στις κουβέντες της σιωπής, στο βλέμμα στο κάδρο
Και οι κινήσεις, οι γνωστές κι αγαπημένες μου κινήσεις, κάνουν τα ρούχα να γλιστρούν απ' το κορμί σου
τόσο αθόρυβα
να μην ξυπνήσουνε οι πόθοι
Τότε μου δίνεις το κορμί και φεύγεις
κι η απουσία σου γλυκαίνει το φιλί, σαν να το δίνεις σ' αλλον
σφαλλείς τα μάτια κι είσαι αλλού
τ' ανοίγεις και πικραίνει...

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Ανεχώρησεν η μούσα ... απέσβετο και λάλον ύδωρ

                                                         
                                                               Η μούσα - αποχωρούσα !

Πάει καιρός πια που όταν γράφω
ποιήματα, μα και πεζά
από την μνήμη τα διαγράφω
κι ούτε που τα θυμάμαι πια
Κι αν τύχει μέσα στα χαρτιά μου
να βρω στιχάκια μερικά,
καθώς σημείωνα στις άκρες
ό,τι μουρχόταν ξαφνικά,
με απορία τα κοιτάζω
ψάχνω το νόημα να βρώ
κι απελπισμένος τα πετάω
σ' ενα συρτάρι μου μικρό.

Διορθώσεις δεν μπορώ να κάνω,
καινούργια δεν μπορώ να βρώ
νομίζω μέχρι να πεθάνω
τον οίστρο μου θ' αναζητώ.
Κι έτσι διαβάζω τα παλιά μου
αναπολώντας τις στιγμές
αυτές που μ' έκαναν να γράφω
στιγμές καλές, στιγμές πικρές.
Πρέπει του επαγγελματία
να έχεις κρύα την ψυχή
για να μην νοιώσεις πως σου φεύγει
η μούσα, η ποιητική.

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Γιατί δεν πίνουν ούζο στις οινούσες


Σε μνήμη Μποστ



Του καιρού αιθρίου όντος
των ανέμων δε παυθέντων
 η θερμοκρασία ανήλθεν
 πυρωθέντων των τσιμέντων
εις επίπεδα ακραία
 και επικίνδυνα εξ ίσου
ούτω εχάθη η εσοδεία
 των καρπών όλης της νήσου

Πληγεισών των Οινουσών
νήσου, ανίσου άλλης νήσου
η παραγωγή εθίγη
 του ποτού εκ γλυκανίσου
και απέμεινον αι φιάλαι
άνευ περιεχομένου
και στεγνοί πάντες οι πότες
μετά ύφους τεθλιμένου 

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Οταν φυσά...

ΣΤΟΝ ΚΑΒΒΑΔΙΑ ΤΙΜΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΝΕΚΕΝ...

Μπατάρησ' άσχημα ο καιρός κι έβγαλε αγέρα
μαΐστρο άγριο που τη θάλασσα παγώνει
έξω στο πέλαγο οι γλάροι μείναν μόνοι
τι μαζευτήκαν οι βαρκούλες από πέρα

Οταν φυσάει, όταν φυσάει μανιασμένα
μαΐστρος πούβγαλε νωρίς τα αναφόρια
αν σε πετύχει στ' ανοικτά θα έχεις ζόρια
και θα γυρίσεις με τα ρούχα σου βρεγμένα

Στο παραθύρι σου να πιάσεις μετερίζι
με τα στιχάκια σου την ώρα να περάσεις
τα προβατάκια των κυμάτων να θαυμάσεις
και να θυμάσαι ρόδα είναι και γυρίζει.

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017